Amsterdamse huurder van een sociale huurwoning van 600 euro per maand verhuurde deze onder voor 2000 euro per maand en is nu door de rechter uit de huurwoning gezet
Eerder dit jaar schreven we al over de huurder van een sociale huurwoning die zelf 7 koopwoningen bleek te bezitten en door de rechtbank uit zijn huurwoning werd gezet.
In het artikel van vandaag komt ook een huurder van een sociale huurwoning aan bod waarvan de huurovereenkomst door de woningcorporatie wordt opgezegd. Dat blijkt uit een recent vonnis van de kantonrechter in Amsterdam van 20 oktober 2026. Woningcorporatie Stadgenoot kreeg daarin volledig gelijk. De huurovereenkomst werd ontbonden en de huurder moet de woning verlaten.
Wat speelde er?
De huurder huurde sinds 2010 een tweekamerwoning van ongeveer 51 vierkante meter in Amsterdam. De woning bestond uit één slaapkamer van 14,5 m² en één woonkamer van 17,11 m². Hij betaalde een huur van € 616,76 per maand.
In juni 2025 sloot de huurder een zogenoemd hospitacontract met een derde voor de duur van één jaar. Volgens dat contract betaalde de onderhuurder € 2.000 per maand, een bedrag dat ruim lag boven de huur die de huurder zelf aan de corporatie betaalde. Een maand later trok er nog iemand bij de onderhuurder in.
Stadgenoot kreeg een melding dat de woning werd onderverhuurd en dat de huurder er zelf niet woonde. Bij een huisbezoek in augustus 2025 troffen medewerkers van Stadgenoot alleen de twee onderhuurders aan. De corporatie vroeg de huurder daarna de huur op te zeggen. Toen hij dat weigerde, stapte Stadgenoot naar de kantonrechter. Zij vorderde ontbinding van de huurovereenkomst, ontruiming, betaling van de huurachterstand en afdracht van de winst op de onderverhuur.
Opvallend detail: de huurder had zelf eerder een kort geding aangespannen tegen zijn onderhuurder om die uit de woning te krijgen. Die vordering werd afgewezen, omdat de rechter toen al oordeelde dat de hospitaconstructie onvoldoende aannemelijk was en dat alleen de onderhuurders in de woning woonden.
Onderverhuur zonder toestemming is al een tekortkoming
Het uitgangspunt in de wet is dat een huurder van een woning een deel daarvan mag onderverhuren als hij er zelf blijft wonen. Die regel is echter van regelend recht. Verhuurders mogen er in het huurcontract dus van afwijken. Dat had Stadgenoot ook gedaan. In het huurcontract stond dat de huurder de woning zelf als hoofdverblijf moest gebruiken en dat onderverhuur, ook van kamers, zonder schriftelijke toestemming verboden was.
De kantonrechter oordeelde daarom dat de huurder al tekortschoot door het hospitacontract te sluiten. Of er werkelijk sprake was van hospitaverhuur, maakte voor die vaststelling eigenlijk niet meer uit.
Tip voor verhuurders: Leg in uw huurovereenkomst en algemene bepalingen duidelijk vast dat de huurder er zelf zijn hoofdverblijf moet hebben en dat onderverhuur in welke vorm dan ook, inclusief kamerverhuur, alleen met uw schriftelijke toestemming is toegestaan. Zo voorkomt u discussie achteraf.
Waarom de rechter de hospitaconstructie niet geloofde
Bij hospitaverhuur verhuurt de bewoner een kamer in zijn eigen woning, terwijl hij daar zelf blijft wonen. De huurder stelde dat dit hier het geval was. De kantonrechter ging daar niet in mee, om meerdere redenen.
Het hospitacontract gaf niet aan welke kamer werd verhuurd. Er werd alleen gesproken over “het gehuurde”, dus de hele woning. Daarnaast vond de rechter het ongeloofwaardig dat de huurder een jaar lang in de woonkamer van 17 m² zou slapen, terwijl de onderhuurders de enige slaapkamer gebruikten. Ook de stelling dat mondeling was afgesproken dat de onderhuur maar drie maanden zou duren, werd niet aannemelijk gevonden. Het contract liep een jaar en de onderhuurders woonden er uiteindelijk ongeveer acht maanden.
Hoofdverblijf: wat moet een huurder kunnen aantonen?
De huurder verklaarde dat hij steeds in de woning had gewoond. Na een vakantie zou hij er niet meer in hebben gekund, omdat de onderhuurders de sleutel hadden achtergehouden. Ook die uitleg overtuigde de rechter niet.
Voordat de onderhuurders per 1 februari 2026 vertrokken, stuurden zij foto’s van de woning naar de corporatie. Daarop waren alleen enkele niet-persoonlijke spullen van de huurder te zien, zoals een bed, een bank en een wasmachine. Volgens de kantonrechter is dat onvoldoende om in een woning te leven: een keukeninrichting en beddengoed ontbraken. Bovendien ontbrak iedere persoonlijke inrichting, zoals privépost, foto’s en vergelijkbare persoonlijke spullen. De huurder stelde dat de foto’s een vertekend beeld gaven en dat zijn spullen expres waren weggehaald. Hij onderbouwde dat echter niet, bijvoorbeeld met oudere foto’s.
Daar kwam bij dat volgens de Basisregistratie Personen (BRP) door de jaren heen veel andere mensen op het adres stonden ingeschreven, sommigen meer dan vijf jaar. De verklaring dat het ging om vrienden en familie die tijdelijk logeerden, vond de rechter moeilijk te rijmen met zulke lange inschrijvingen. De rechter concludeerde dat de huurder niet aannemelijk had gemaakt dat hij vóór en tijdens de onderhuur zijn hoofdverblijf in de woning had.
Ernstige tekortkoming: ontbinding en ontruiming
Niet elke tekortkoming rechtvaardigt ontbinding van een huurovereenkomst. Bij een tekortkoming van geringe betekenis kan de rechter de vordering afwijzen. Daar deed de huurder ook een beroep op: hij betuigde spijt, de onderhuur was inmiddels gestopt en er was volgens hem nooit een winstoogmerk geweest.
De kantonrechter zag dat anders. Het ging om een schaarse sociale huurwoning in Amsterdam. Een woningcorporatie heeft als toegelaten instelling onder de Woningwet een zwaarwegend belang bij een eerlijke verdeling van sociale huurwoningen. Door onder te verhuren had de huurder dat systeem omzeild. Daarnaast rekende de rechter het hem ernstig aan dat hij winst maakte. Dat de onderverhuur was gestopt, maakte de tekortkoming in het verleden niet ongedaan.
Winst op onderverhuur moet worden afgedragen
Voor verhuurders is vooral de financiële afwikkeling interessant. Stadgenoot vorderde op grond van artikel 6:104 Burgerlijk Wetboek afdracht van de winst die de huurder met de onderverhuur had gemaakt. Op basis van dat artikel kan de rechter de schade van de verhuurder begroten op de winst die de huurder door zijn tekortkoming heeft behaald.
De huurder betwistte de hoogte van de winst, maar niet dat hij winst had gemaakt. Omdat geen van beide partijen bewijsstukken had overgelegd over de precieze omvang, begrootte de kantonrechter de winst zelf. Zij sloot aan bij de berekening van Stadgenoot, die zij plausibel en logisch vond.
Tip voor verhuurders: Vorder bij illegale onderverhuur niet alleen ontbinding en ontruiming, maar ook winstafdracht. Onderbouw uw berekening zo concreet mogelijk, bijvoorbeeld met het onderhuurcontract, berichten of betalingsbewijzen. Een duidelijke en logische berekening vergroot de kans dat de rechter die volgt.
Tot slot
Heeft u als verhuurder, woningcorporatie of vastgoedondernemer te maken met een vermoeden van illegale onderverhuur? Of bent u huurder en wordt u verweten dat u geen hoofdverblijf heeft in uw woning? Onze advocaten huurrecht adviseren en procederen dagelijks over onderverhuur, hospitaverhuur, ontbinding van huurovereenkomsten en ontruiming. Neem gerust contact met ons op voor een eerste verkenning van uw situatie.